من شیفته میزهای کوچک کافه ای هستم
که بهانه نزدیک تر نشستن مان می شود
و من
روبروی تو
می توانم تمام شعرهای نگفته دنیا را
یکجا بگویم ...
اما حالا تنها پشت میز نشسته ام،...
چای مینوشیدم....که!!!!!!!!
به یکباره دلتنگت شدم ،
بغض کردم و اشک در چشمانم حلقه زد....
همه با تعجب نگاهم کردند!!!
لبخند تلخی زدم و گفتم:چقدر داغ بود!....

از پنجره بیرون می اندازم سلامت را بی حوصله، می آورم بشقاب شامت را خسته، جلو می آیی و می بوسی ام امّا من هی عقب تر می روم هی پشت بامت را آخر می افتم از سرت از «دوستم داری» باید که از دنیا بگیری انتقامت را روی تنم جای کبودی مانده از دستت مردی!! نشانم می دهی هر شب مرامت را!! در من گره خورده طنابی، بسته به هیچم دُور خودم، دُور تو، دُور عشق می پیچم من خسته ام، من خسته بودم، خسته خواهم بود ای کاش ساعت روی دیوارش بخوابد زود سرما زده دنیام از برفی که می باری گم می کنم خود را میان خانه ای از دود یک مرد عاشق را برایم ادّعا کردی امّا عزیزم زود راهت را جدا

به بالشت سر ِ خود را فرو کنی تا صبح ولی نخوابی و کابوس ها ولت نکنند به خود بپیچی از این فکرهای آشفته که قرص های غم انگیز، عاقلت نکنند که خاطرات به مغزت/ هجوم آوردند میان مردمی اما چقدر بیگانه! صدای مشت، به دیوار مشت کوبیدن صدای ریختن ِ آجر آجر ِ خانه جلو نشاندن ِ سرباز روی صفحه ی مرگ به شک میافتی از این بازی ِ غلط کرده که چشم های کسی از جلوت رد می شد که خاطرات به مغزت هجوم آورده کمین کنی وسط گلّه با لباس سیاه کمین کنم که نبینند هیچ چیزم را! بگیرم از وسط جمعیت لباسی سبز فرو کنم به تنش پنجه های تیزم را به زور جِر بدهم خواب های خوبی را که دیده است برای ِ

دیگر ... زمان زلف پریشان گذشته است تاریخ مصرفِ دل انسان ، گذشته است

در عصر ما ، فجیع تر از طرح تیر و قلب عکس گلوله ای است ... که از نان گذشته است

در چشم من که " حال " ندارم ، بدون فال " آینده " نيز از تو چه پنهان ، " گذشته " است ...

باور نمی کنم ، که جهان جای جام جم ! از معبر ... تفاله ی فنجان گذشته است

دنیا ... جهنمی ست که در روز سرنوشت تصویرش از مخیله ی شیطان گذشته است

غلامرضا طریقی

از هر درختی طنابی آویخته است
که هر روز گناه تازه ای گردنم می اندازد
و مرگ
گرهی محکم است
که دستی اگر بازش می کرد
صدای قهقهه لای دندان جمجمه ها نمی پوسید .